تنور در دوره قاجار اینگونه بود


در این پست تصویری از مجموعه عکس های عکاس گرجی Antoine Suryogin که در کوره باربری و سنگکی در سال 1275 میلادی گرفته شده است را مشاهده می کنید.

گفته می شود که پخت نان سنگک قبل از ظهور اسلام در ایران رواج داشته و در واقع ایده پخت آن را پزشک یکی از سلاطین ساسانی داده است. به سلطان که به شدت بیمار بود دستور داد نان پخته شده در شن بخورد.

البته در مورد ایجاد نانوایی سنگک و نان در مجله هیأت نانوایان تهران که در 19 اردیبهشت و در سال 1326 در تهران منتشر شد، چنین نوشته شده است: «شاه عباس برای رفاه. فقرا که غالباً نیاز دارند. نان در لشکرکشی ها و خورش های موقت و فوری کلاس ها و تعداد سربازانشان نیاز به تنورهایی داشتند که بتوانند به اندازه نانی که سربازان می توانند مصرف کنند وقتی به هر شهر می رسند تهیه کنند و غذا وجود داشته باشد. برای گذاشتن ظرف نان. خواسته دانشمندان و دانشمندان ایرانی بود، شیخ بهائی نیز با اندیشه و مراقبه تنور سنگی اختراع کرد…

از طرفی قدیمی ترین فرهنگ لغت که از این نان خوش طعم نام برده شده، «برهان ختاز» است که در ح 1062 نوشته شده است. آن را داغ بپزید.» اگرچه پیشینه تاریخی نان سنگک مشخص نیست، سخنان و احادیث زیادی در مورد آن گفته شده است، اما آنچه مشخص است واژه سنگک از دو جزء «سنگ» و «ک» تشکیل شده است. نانی است که روی شن پخته می شود.