سلوکیان چه کسانی بودند؟


آغاز کار سلوکیان

سیادت سلوکیان هنگام به قدرت رسیدن و پایان سلطه آنها بر ایران.

در سال 312 قبل از میلاد، یازده سال پس از مرگ اسکندر، در میان هرج و مرج ناشی از مرگ او، سلوکوس سردار یونانی موفق شد بابل را تحت فرمان خود درآورد. سلوکوس بعداً عیلام و ماد را تصرف کرد و پادشاهی سلوکیان را تأسیس کرد. در سال 301 قبل از میلاد او توانست سوریه و بسیاری از مناطق آسیای صغیر را فتح کند. از آنجایی که حکومت سلوکیان در ایران پایه قومی نداشت و بیگانه محسوب می شد، حکومتی پر از درگیری بود، لذا سلوکوس شهرهای جدیدی را تأسیس کرد و سیاست مهاجرت یونانیان به ایران را آغاز کرد. اسکندر بیست و پنج شهر در آسیا بنا کرده بود و سلوکوس و آنتیوخوس به کار خود ادامه دادند. البته اینها شهر نیستند و اگر آنها را پایگاه نظامی و پادگان بنامیم دقیقتر است. چنین پایگاه هایی را می توان در سیستان، دشت ری، نهاوند، هرات و ایلام یافت. نمونه دیگر شهر شوش است. شوش در جریان فتح کشور توسط اسکندر و غارت سربازان یونانی ویران شد. مقدونی ها از زمان سلوکوس ویلاهای بزرگی در برخی از خرابه های شوش ساختند و در زمان آنتیوخوس اول نام آن را سلوکید گذاشتند. سلوکیان بی خبر از شهر چند هزار ساله شوش و بی توجهی به تاریخ این شهر، نام جدیدی برای آن برگزیدند و با افتخار نام آن را شهر یونانی گذاشتند. عمر این شهرها کوتاه بود و در کمتر از دو قرن، با فرار سلوکیان به مقدونیه، همه این شهرها به نام و سنت قدیمی خود بازگشتند.

سلوکیان در اوج قدرت 72 قلمرو حکومتی داشتند که هر کدام یک ساتراپی را تشکیل می دادند. اما با گذشت زمان، تسلط آنها در فلات ایران، به ویژه در شرق، کاهش یافت، زیرا جنبش های ضد خارجی در گوشه و کنار فلات ایران مشاهده شد. 250 قبل از میلاد در سال 247 قبل از میلاد سوریه و سپس ماد و ایران نیز عیلام و بابل را از دست دادند. سرانجام در سال 164 قبل از میلاد سلسله سلوکیان به کلی ناپدید شد.