ضرورت اولویت بندی سلامت روان


بیماریهای روانی هنوز در دستور کار بهداشت جهانی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. بیماری روانی ایجاد شده است 10.5 بیماری های جهانی در سال 2010 و است علت اصلی ناتوانی در سطح جهان ، حرکت رو به جلو 25 درصد از مردم را در طول زندگی خود تحت تاثیر قرار خواهد داد. با چنین داده های مهمی ، شگفت آور است که سلامت روانی به عنوان یک مسئله بهداشتی در سطح ملی و بین المللی به عنوان یک اولویت مورد بحث قرار نگرفته و دست کم گرفته نشود. بیماریهای روانی باید به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از حقوق بشر و یک موضوع مهم برای دولتهای ملی و نهادهای جهانی مانند سازمان ملل متحد و سازمان بهداشت جهانی در اولویت قرار گیرند. COVID -19 فقط فاجعه احتمالی ناشی از یک بیماری غالباً قابل پیشگیری و درمان را تشدید می کند که به زودی – اگر نه – به یک بیماری همه گیر تبدیل خواهد شد. یک نیاز آشکار و فوری برای رسیدگی به سلامت روان در دستور کار جهانی وجود دارد و مسائلی مشابه سلامت جسمانی را برای آن فراهم می کند.

بیماریهای روانی و عوارض آن

بیماریهای روانی دارد اثرات منفی سرمایه کار و حسابداری برای هزینه های مستقیم مربوط به درمان ، مراقبت ، رزرو و هزینه های غیر مستقیم ، از جمله از دست دادن ظرفیت درآمدزایی ناشی از درمان ، ناتوانی یا مرگ. در گزارش Excellence in the Life Sciences (EMBO) هزینه های مالی مستقیم و غیر مستقیم بیماری های روانی رو به افزایش است 2 تریلیون دلار، با هزینه های غیر مستقیم بیشترین سهم از بار است. از دست دادن تجمعی خروجی اقتصادی ناشی از بیماری های روانی افزایش می یابد و قابل مقایسه با سایر بیماری های اصلی مانند سرطان و بیماری های قلبی عروقی است. برخی از برآوردها نشان داده است که بیماری های روانی تقریبا تولید ناخالص داخلی جهان را محدود می کند 35٪، نشان می دهد که چگونه تأثیر اقتصادی بیماری های روانی یک مانع جدی برای رشد و توسعه است.

همچنین بیماریهای روانی باید به عنوان یک مسئله ایمنی از سوی دولتهای ملی و نهادهای بین المللی در نظر گرفته شود. طبق برآورد ، 74٪ پرسنل فعلی ارتش ایالات متحده نیاز به درمان بهداشت روانی دارند اما به دلیل انگ و نگرانی شغلی به دنبال آن نیستند. عدم درمان ، اعضاء خدمات را در خارج و داخل کشور در معرض خطر قرار می دهد. بیماری روانی نه تنها تهدیدی مستقیم برای سربازان است ، بلکه تهدیدی برای تحقق امنیت انسانی است ، که به ناچار مستلزم به رسمیت شناختن حقوق بشر است.

درمان سلامت روان: عدم رعایت حقوق بشر

با توجه به a مطالعه منتشر شده توسط EMBO کسانی که به دنبال درمان هستند با موانع روبرو شوید مربوط به هزینه ، ناراحتی ، عدم دسترسی به درمان ، انگ و فقدان متخصصان آموزش دیده بهداشت روانی است. انگ، از جمله تصورات غلط در مورد اعتبار بیماری روانی به عنوان یک بیماری واقعی و مشکل مسئولیت یا مسئولیت افرادی که از آن رنج می برند ، منجر به عدم اراده سیاسی خطرناک برای مقابله با این همه گیری خاموش می شود. این موانع بر افراد فقیر مانند فقر تأثیر می گذارد شناخته شده است به عنوان علت و پیامد سلامت روانی ضعیف انگ برای افرادی که در مناطق فقیرنشین زندگی می کنند نیز اهمیت بیشتری دارد. در سطح جهانی ، فقط 10٪ افرادی که از افسردگی در برخی از کشورهای کمتر توسعه یافته جهان رنج می برند به حداقل سطح مناسب درمان دسترسی دارند.

چارچوب های بین المللی حقوق بشر حق سلامت را تضمین می کند که به طور ضمنی شامل سلامت روان نیز می شود. زیر ماده 25 از اعلامیه جهانی حقوق بشر (UDHR) ، حق برخورداری از استاندارد زندگی مناسب برای سلامت و رفاه شخص در رابطه با سلامت روان به وضوح شناخته شده است. در حال حاضر ، کمبود تلاش و منابع برای حصول اطمینان از آن وجود دارد حق سلامتی برای افرادی که با بیماری روانی دست و پنجه نرم می کنند پشتیبانی می شود. این امر با توجه به عدم دسترسی به درمان و حق فرد برای کنترل سلامت مشهود است. حق کنترل سلامتی با توجه به مسائل مربوط به درمان و بازداشت بدون رضایت از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

این انگ در کشورهایی که دارای مشکلات روحی و روانی در سیستم های حقوقی خود هستند ، بیشتر نمایان می شود. برای مثال خودکشی غیرقانونی است بیست و پنج کشور؟ این امر نه تنها منجر به ننگ بیشتر در زمینه سلامت روان می شود ، بلکه منجر به گزارش نادرست از موارد افکار خودکشی می شود و مانعی واقعی برای تشخیص میزان واقعی بحران بهداشت روانی جهانی ایجاد می کند. آثار زیانبار انگ اجتماعی را می توان در چین مشاهده کرد ، کشوری که به دلیل عدم رعایت حقوق بشر مشهور است. بیماری روانی یک مشکل در چین است ثبات اجتماعی و نگرانی های مربوط به اجرای قانون ، ضد انسانی کسانی که با بیماری مبارزه می کنند و منجر به نقض حقوق بشر ، از جمله بازداشت و رفتار غیر انسانی می شوند. وان یانهای ، پزشکی که در زمینه بهداشت عمومی و سازمان های غیردولتی خصوصی کار می کند ، گفت که آنها فردی بودند به بیمارستانهای روانپزشکی اعزام می شوند برای روابط همجنسگرایان ، اختلافات داخلی و اختلافات سیاسی.

تاثیر COVID-19 و راه پیش رو

جهان با به ارث بردن مشکلات مشابه بیماری همه گیر قبلی COVID-19 به سال جدید وارد شد. COVID-19 سلامت روانی را در سراسر جهان وخیم می کند. محاصره گسترده ، افراد دارای شرایط روانی از قبل را از دسترسی به درمانهای حیاتی ، برنامه های روزمره حیاتی ، مکانیزم های مقابله ای منظم و سیستمهای حمایتی از زندگی محروم کرده است. این امر منجر به شده است نرخ های بالاتر افرادی که علائم بدتری را تجربه می کنند ، وضعیت خطرناکی را برای سیستم های مراقبت های بهداشتی ملی که در حال حاضر تحت فشار قابل توجهی برای مقابله با بیماری همه گیر هستند تشدید می کند.

سلامت روان باید در سطح جهانی بهتر مورد توجه قرار گیرد. نیاز آشکاری به همکاری بیشتر بین کشورها در زمینه تحقیقات پیشگیری ، مداخله و درمان وجود دارد. نیاز مبرم به ایجاد تعادل بین سلامت روحی و جسمی وجود دارد. هر دو نوع سلامت باید به طور مساوی در بودجه بهداشت داخلی و جهانی و توسط سازمان های بهداشت جهانی مانند WHO درمان و تأمین مالی شوند. دولتها باید به اندازه مسائل مالی به بحران رو به رشد سلامت روان بپردازند.

نیاز به مداخله ضد انگ با استفاده از ادبیات و آموزش روانی وجود دارد ، که این کار را انجام داد نمایش داده می شود افزایش قابل توجهی از بیماری های روانی در کانادا و نیوزلند. با این حال ، بسیاری از کشورها اغلب فاقد ظرفیت برای اتخاذ چنین مداخلات هستند. بنابراین ، یک چارچوب بین المللی باید به تخصیص مناسب منابع به افراد نیازمند ، به رسمیت شناختن سلامت روان به عنوان یک حق بشر و تأکید بر تعهدات حقوق بشر از پیش موجود و الزام آور تحت UDHR بپردازد. احترام کشورها به حقوق بشر باید در چارچوب قوانین و سیاست های آنها در مورد افراد مبتلا به بیماری های روانی دیده شود. ارتقاء حقوق بشر ناگزیر به توسعه مراقبت های بهداشت روانی کمک می کند و باید در نهادها و چارچوب های حقوق بشر به درستی شناخته شده و مورد توجه قرار گیرد.

اگر علاقمند به نوشتن درباره International Policy Digest هستید – به ما ایمیل کنید [email protected]

دیدگاهتان را بنویسید