عملکرد و اهمیت مکمل های ویتامین

ویتامین ها برای رشد طبیعی، متابولیسم و ​​سلامت لازم هستند. وظیفه آنها متابولیزه کردن سایر مواد مغذی برای تامین انرژی و شروع واکنش در بدن است. آنها در میوه ها، سبزیجات و سایر مواد غذایی یافت می شوند، اما ممکن است به دلایل مختلفی وجود نداشته باشند. وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا (وزارت کشاورزی ایالات متحده) حداقل نیاز به مکمل های ویتامین را برای جلوگیری از کمبود توصیه می کند.

دو نوع ویتامین بر اساس حلالیت آنها طبقه بندی می شوند. ویتامین های محلول در چربی A، E، D و K هستند و می توانند در بدن ذخیره شوند. آنها حاوی کربن، هیدروژن و اکسیژن هستند. ویتامین های محلول در آب علاوه بر این سه، حاوی نیتروژن و گاهی گوگرد هستند. ویتامین های محلول در آب عبارتند از ویتامین C یا اسید اسکوربیک و ویتامین های گروه B: تیامین یا ویتامین B1، ریبوفلاوین یا ویتامین B2، نیاسین یا ویتامین B3، اسید پانتوتنیک یا ویتامین B5، پیریدوکسین یا ویتامین B6، بیوتین یا ویتامین B7، فولات/فولیک. اسید یا ویتامین B9 و ویتامین B12. آنها را نمی توان در بدن ذخیره کرد.

برای درک نقش مکمل های ویتامین، آگاهی از عملکردهای چندگانه ویتامین ها و اثرات کمبود آن بسیار مهم است. ویتامین ها به مواد مغذی اجازه هضم و جذب را می دهند و کربوهیدرات ها و چربی ها را به انرژی تبدیل می کنند. آنها به متابولیسم مواد مغذی، تولید آنتی بادی برای تقویت ایمنی و ایجاد مقاومت در برابر بیماری ها کمک می کنند. ویتامین‌ها سلول‌ها را تقویت می‌کنند، بافت‌ها را پیوند می‌دهند، استخوان‌ها، سلول‌های خونی و مواد ژنتیکی، هورمون‌ها و مواد شیمیایی سیستم عصبی را تشکیل می‌دهند و با پروتئین‌ها ترکیب می‌شوند و آنزیم تولید می‌کنند. هر گروه از ویتامین ها نقش های خاص تری را ایفا می کنند.

ویتامین A برای ایمنی، بینایی، استخوان ها، سلول ها، سلامت باروری، پوست و پوشش های بدن ضروری است. ویتامین های گروه B کمپلکس برای چندین عملکرد بدن مورد نیاز است. اسید فولات/فولیک در هر مرحله از زندگی ضروری است، زیرا مسئول تولید DNA، RNA و پروتئین است. ویتامین C به ساخت و حفظ بافت ها، استخوان های سالم، رگ های خونی و پوست کمک می کند و ایمنی را تقویت می کند. ویتامین D سطح کلسیم خون را کنترل می کند و از تحلیل استخوان، پوکی استخوان و بیماری های خود ایمنی جلوگیری می کند. برای جذب مناسب کلسیم و تنظیم سرعت دفع آن ضروری است. ویتامین E عملکردهای محافظتی را انجام می دهد. آسیب بافتی توسط رادیکال های آزاد را متوقف می کند و از غشاهای داخل سلولی محافظت می کند. علاوه بر این، خطر یرقان و سایر بیماری های مرتبط با کبد را کاهش می دهد و اثرات سوء استفاده طولانی مدت از آنتی بیوتیک ها را خنثی می کند. ویتامین K مسئول متابولیسم استخوان ها و لخته شدن خون است.

کمبود ویتامین عواقب جدی دارد. کمبود ویتامین A منجر به شب کوری، تاخیر در رشد اسکلت و مشکلات پوستی و دستگاه گوارش می شود. کمبود ویتامین B1 باعث گرفتگی عضلات پا، ضعف عضلانی، تحریک پذیری و مشکلات گوارشی می شود. زخم های دهان، التهاب زبان، ضعف، شمارش خون پایین و شوره سر از جمله علائم کمبود ویتامین B2 هستند. کمبود ویتامین B3 باعث ایجاد پلاگر می شود، در حالی که کمبود ویتامین B6 منجر به مشکلات پوستی، سردرگمی ذهنی و کاهش ایمنی می شود. ویتامین B5 یک آنتی اکسیدان مورد نیاز برای رشد، تولید مثل و فرآیندهای بدن است، بنابراین کمبود آن باعث مشکلات قلبی و افسردگی می شود. کمبود ویتامین B12 باعث کم خونی خطرناک می شود، در حالی که اسکوربوت و راشیتیسم به ترتیب علائم اصلی کمبود ویتامین C و D هستند. کمبود ویتامین E بر سیستم عصبی تأثیر می گذارد و منجر به ضعف، مشکلات بینایی و کاهش توده عضلانی می شود. در نهایت کبودی آسان و خونریزی گوارشی از علائم کمبود ویتامین K است.

با توجه به موارد فوق، شناسایی شرایطی که ممکن است کمبود یک یا چند ویتامین ضروری وجود داشته باشد، مهم است. مطالعات نشان داده است که اکثر بزرگسالان دچار کمبود ویتامین های B6، B12، اسید فولیک، ویتامین D و E هستند. رژیم غذایی ممکن است متعادل نباشد و مقادیر مورد نیاز این ویتامین ها را نداشته باشد. کسانی که رژیم غذایی ماکروبیوتیک یا برنامه کاهش وزن دارند اغلب رژیم غذایی متعادلی ندارند. حتی مولتی ویتامین ها ممکن است نتوانند مقدار توصیه شده روزانه (RDA) ویتامین های D و E را تامین کنند، بنابراین این ویتامین ها باید جداگانه مصرف شوند. علاوه بر این، سطوح مواد مغذی در اثر فعالیت‌های شدید فیزیکی کاهش می‌یابد.

برخی از افراد به دلیل عوامل متعددی در برابر کمبودهای غذایی آسیب پذیرتر هستند. این گروه شامل افرادی است که به تنهایی زندگی می کنند، زنان قبل و بعد از یائسگی و سالمندان. دومی ها معمولاً شیر کمتری مصرف می کنند و همچنین ممکن است در معرض نور خورشید قرار نگیرند، که هر دو منبع ویتامین D هستند. گیاهخواران و به ویژه گیاهخواران ممکن است ویتامین هایی مانند B12 را که عمدتاً در محصولات لبنی و غذاهای غیر گیاهی یافت می شود، از دست بدهند. افراد مسن، به ویژه گیاهخواران، اغلب به دلیل رژیم غذایی محدود از اختلالات گوارشی رنج می برند و این امر مانع از جذب ویتامین B12 می شود. علاوه بر این، برخی از انواع داروها نیز مانع جذب ویتامین B12 از غذا می شوند. کمبود ویتامین B6 در میان افراد مسن رخ می دهد، به خصوص اگر رژیم غذایی با کیفیت پایین یا محدود به مدت طولانی باشد. الکلی ها در معرض خطر بیشتری هستند، زیرا الکل منجر به کاهش جذب ویتامین می شود. حتی یک رژیم غذایی معمولی ممکن است مقدار لازم 2 میلی گرم را نداشته باشد، بنابراین مکمل ها باید مصرف شوند. افرادی که از میوه ها و سبزیجات بیزارند مستعد کمبود ویتامین C هستند، در حالی که به دلیل شرایطی مانند عدم تحمل لاکتوز، اگر محصولات شیر ​​از رژیم غذایی حذف شوند، احتمال کمبود کلسیم وجود دارد.

از آنجایی که کمبود می تواند منجر به مشکلات متعدد سلامتی شود، گنجاندن تمام ویتامین ها در رژیم غذایی ضروری است. RDA یا مقدار توصیه شده رژیم غذایی برای ویتامین ها توسط هیئت غذا و تغذیه آکادمی ملی علوم و شورای تحقیقات ملی تعیین شده است. این میزان متوسط ​​دریافت روزانه مواد مغذی برای نیازهای مواد مغذی اکثر افراد سالم (97-98٪) در جنسیت و مرحله زندگی خاص است. با این حال، از آنجایی که ممکن است مواد مغذی در رژیم غذایی وجود نداشته باشد، مکمل ها برای پر کردن این شکاف تجویز می شوند.

اسید فولیک فرم مکمل فولات است. 400 میکروگرم نیاز روزانه است، اما اغلب حتی در یک رژیم غذایی متعادل وجود ندارد. در دوران بارداری اهمیت ویژه ای دارد، زیرا کمبود آن می تواند باعث نقص مادرزادی شود. بنابراین، به اقلامی مانند غلات، ماکارونی و نان اضافه می شود. مکمل های بتاکاروتن باعث افزایش گلبول های سفید خون، تقویت ایمنی و پیشگیری از سرطان می شود. کمبود ویتامین B12 ممکن است به دلایل مختلفی رخ دهد، اما هر کسی می تواند ویتامین B12 مصنوعی را در غذاهای غنی شده و مکمل های ویتامین جذب کند. مکمل های ویتامین B کمپلکس به رفع نیازهای گروه B کمک می کند. ویتامین C همراه با نمک در افزودنی های غذایی و به اشکال دیگر استفاده می شود. ویتامین D برای جذب کلسیم مهم است، بنابراین این دو اغلب به عنوان مکمل ترکیب می شوند. روزانه 400 واحد ویتامین D و 1200 میلی گرم کلسیم مورد نیاز است. ویتامین D همچنین برای حفظ سطح صحیح کلسیم و فسفر در خون مورد نیاز است، بنابراین مکمل هایی برای تقویت استخوان ها و جلوگیری از شکستگی تجویز می شود. مکمل های ویتامین K از دست دادن استخوان پس از یائسگی را بهبود می بخشد. ویتامین E معمولا در رژیم غذایی وجود ندارد، اما یک آنتی اکسیدان ضروری است و از تصلب شرایین جلوگیری می کند. ترکیبی از آنتی اکسیدان ها و روی به عنوان مکمل برای جلوگیری از دژنراسیون ماکولا مرتبط با سن داده می شود.

بهترین مکمل ویتامین مکملی است که 100% ارزش روزانه برای اکثر ویتامین ها دارد. مهم است که ارزش روزانه را در سطح حقایق تکمیلی و همچنین مقدار هر وعده و اندازه سروینگ بررسی کنید. مکمل های مایع دارای نرخ جذب 98 درصدی در مقابل 10 درصد برای قرص ها هستند، زیرا نیازی به فرآیند هضم ندارند و به راحتی توسط جریان خون جذب می شوند. علاوه بر این، مصرف آنها آسان است و هیچ گونه تحریکی در معده ایجاد نمی کند.

با این حال، FDA یا سازمان غذا و دارو استفاده از مکمل‌ها را برای درمان، به جز پروتئین سویا، تنظیم یا تایید نمی‌کند. این به این دلیل است که مکمل های ویتامین به عنوان محصولات غذایی در نظر گرفته می شوند نه دارو. مکمل ها می توانند تأثیر متفاوتی روی افراد بگذارند، بنابراین اقدامات احتیاطی خاصی باید انجام شود. اولاً، آنها باید فقط تحت نظر یک پزشک یا متخصص مصرف شوند. آنها نباید همراه با داروهای تجویز شده برای بیماری ها مصرف شوند، زیرا ممکن است عوارض جانبی جدی ناشی از تداخل دارویی وجود داشته باشد. ثانیا، باید به خاطر داشت که دوزهای بالا می تواند سمی باشد، بنابراین نباید از RDA تجاوز کرد. در نهایت، باید شهرت سازنده را بررسی کرد و مواد تشکیل دهنده مکمل را تأیید کرد.

مکمل های ویتامینی اگر با غذا مصرف شوند بهتر جذب می شوند. با این حال، این نباید یک وعده غذایی کامل باشد. حتی چند لقمه کافی است اگر باید مقادیر زیادی مکمل ویتامین مصرف شود، تقسیم دوز به سه یا چهار بار در روز جذب بهتر و احتمال دفع کمتری را تضمین می کند.

مکمل های ویتامین راهی آسان و ارزان برای رفع کمبودهای غذایی هستند. طبق مطالعات دانشکده بهداشت عمومی هاروارد، مکمل های ویتامینی از سرطان و بیماری های قلبی عروقی پیشگیری می کنند. آنها همچنین آنتی اکسیدان هستند و اثرات مضر رادیکال های آزاد را خنثی می کنند. در نهایت، آنها برای کمک به هضم، انجام عملکردهای بیولوژیکی، تقویت ایمنی، رشد و تقویت عملکردهای ذهنی و شناختی مورد نیاز هستند. مکمل‌های ویتامین می‌توانند به کاهش برخی شرایط مانند پوکی استخوان کمک کنند، اگرچه نمی‌توانند یک بیماری یا بیماری را درمان کنند. با این حال، باید به خاطر داشت که مکمل های ویتامین دقیقاً همین هستند و جایگزین یک رژیم غذایی متعادل نیستند.