نه میوه (9) که باید با احتیاط زیاد از آنها استفاده کنید

به نظر می رسد مشکل اساسی که باعث دیابت نوع 2 می شود مسدود کردن گیرنده های چربی در سلول های عضلانی است که باعث می شود قند و انسولین بدون هدف در جریان خون شما بچرخند.

در تجربه من، شما می توانید دیابت را با خوردن غذاهایی که (1) قند کم، (2) کم چربی، (3) کم نمک، (4) فیبر زیاد و (5) به آرامی هضم می شوند، شکست دهید. ساده ترین راه برای انجام این کار، تمرکز بر روی غذاهای طبیعی و فرآوری نشده که عمدتاً گیاهی هستند و حذف تمام محصولات لبنی (شیر، پنیر، کره و غیره) و تخم مرغ از رژیم غذایی است.

شما همچنین باید مقدار زیادی آب بنوشید تا به جذب تمام فیبری که با این رژیم غذایی گیاهی می خورید کمک کنید. من شخصاً حداقل دو لیتر آب در روز علاوه بر آب، آب میوه، چای و شیر سویا در غذا و قهوه می‌نوشم.

همچنین باید یک مکمل مولتی ویتامین خوب مصرف کنید تا با پرهیز از لبنیات و تخم مرغ، کمبودهای غذایی احتمالی را که ممکن است با آن مواجه شوید، پوشش دهید.

بیشتر میوه ها حاوی مقداری قند طبیعی هستند اما معمولاً بیش از حد نیستند. بیشتر آنها دارای چربی و نمک بسیار کم هستند. آنها همچنین دارای فیبر بالایی هستند و به آرامی هضم می شوند. بنابراین، میوه ها باید بخشی از رژیم غذایی غلبه بر دیابت باشند، به خصوص که بیشتر میوه ها سرشار از ریزمغذی ها (ویتامین ها و مواد معدنی) هستند.

با این حال استثناهایی برای این قاعده کلی وجود دارد. در اینجا 9 مورد از آنها آورده شده است – میوه هایی که باید با احتیاط کامل از آنها استفاده کنید یا به طور کلی از آنها اجتناب کنید.

تاریخ

خرما طیف وسیعی از مواد مغذی ضروری، 2.45 گرم پروتئین در 100 گرم، همراه با 8 گرم فیبر غذایی را فراهم می کند. مرتب خرما بخورید و به ندرت دچار یبوست خواهید شد.

خرما همچنین سرشار از ویتامین B است. آنها همچنین سرشار از مواد معدنی غذایی هستند. اما حاوی ویتامین C بسیار کمی هستند، اگر خشک شده باشند تقریباً هیچ.

مشکل خرما میزان قند آن است… 63 درصد خرمای رسیده را شکر تشکیل می دهد.

با این حال، شاخص های گلیسمی برای سه نوع مختلف خرمای نرم، نیمه خشک و خشک 35.5، 49.7 و 30.5 است که نشان می دهد افراد دیابتی می توانند چند عدد خرما را اما با احتیاط مصرف کنند.

اما مراقب خرمای شکم پر و خرمای لعاب باشید. قیمه معمولاً از یک خمیر خوش شکر تشکیل شده است در حالی که لعاب تقریباً به طور کامل از شکر تشکیل شده است.

انجیر

انجیر بسیار مغذی است. در واقع، انجیر خشک معمولی غنی‌ترین منابع گیاهی فیبر غذایی، مس، منگنز، منیزیم، پتاسیم و کلسیم نسبت به نیاز انسان است.

حدود 10 درصد انجیر تازه یا خشک از فیبر تشکیل شده است و انجیر به عنوان ملین شهرت خوبی دارد. همچنین گفته می شود فیبر موجود در انجیر باعث کاهش سطح انسولین و گلوکز خون می شود.

انجیر تقریباً به اندازه خرما حاوی ویتامین B است. مانند خرما، ویتامین C کمی دارد. اما انجیر آنتی اکسیدان های زیادی دارد. انجیر همچنین سرشار از مواد معدنی غذایی است.

باز هم مثل خرما، مشکل شکر است. 100 گرم انجیر حاوی تقریباً 64 گرم کربوهیدرات است که 48 گرم آن را قندها تشکیل می دهند. این مقدار کمی کمتر از خرما است، اما به این معنی است که انجیر باید با احتیاط توسط بیماران دیابتی درمان شود.

اگر ریسک می کنید و انجیر می خورید، به سراغ انجیرهایی بروید که پوست تیره دارند، زیرا مغذی ترین آنها هستند.

آلو و آلو

صدها نوع آلو وجود دارد که هر کدام طعم و رنگ خاص خود را دارند. همه را می توان خشک کرد. به آلو خشک آلو می گویند.

یک آلوی تازه خام (بدون هسته آن) چربی، پروتئین یا سدیم بسیار کمی دارد. منبع نسبتا خوبی از فیبر، ویتامین های A و K، فسفر و پتاسیم و منبع بسیار خوبی از ویتامین C است.

متأسفانه 10 درصد آلو را شکر تشکیل می دهد و از آنجایی که شاخص گلیسمی (GI) آن می تواند به 53 برسد (بسته به نوع آن)، بیماران دیابتی باید آلو را در حد اعتدال مصرف کنند.

خشک کردن آلو تقریبا تمام آب را از بین می برد، بنابراین ارزش غذایی آلو به طور چشمگیری متفاوت است. همچنین مقدار ویتامین C را حداقل 90 درصد کاهش می دهد و مقدار فسفر و پتاسیم را بیش از چهار برابر می کند. آلو همچنین سرشار از مس و بور است.

خشک کردن فیبر غذایی را تا پنج برابر افزایش می دهد، بنابراین جای تعجب نیست که آلو به دلیل اثر ملین خود شناخته شده است.

این فیبر شامل اینولین است که وقتی توسط باکتری های روده تجزیه می شود، محیط اسیدی بیشتری در دستگاه گوارش ایجاد می کند که به نوبه خود جذب کلسیم را آسان تر می کند.

با این حال، در مقایسه با آلو خام تازه، تقریبا چهار برابر بیشتر شکر در آلو وجود دارد. بنابراین، با وجود اینکه آلو دارای GI فقط 29 است، باید توسط بیماران دیابتی با احتیاط درمان شود. در واقع، توصیه من این است که آنها را نادیده بگیرید، مگر اینکه به دلیل اثرات ملین آنها به آنها نیاز داشته باشید.

نارگیل

گوشت نارگیل، ماده سفید داخل نارگیل، حاوی قند کمتر و پروتئین بیشتری نسبت به موز، سیب و پرتقال است. منبع عالی فیبر است و دارای مواد معدنی نسبتاً بالایی مانند آهن، فسفر و روی است.

مشکل خوردن نارگیل چربی است – 33.5 گرم در هر 100 گرم – که 30 گرم یا حدود 90 درصد آن اشباع است.

به عنوان یک دیابتی که قصد دارید دیابت خود را شکست دهید، فقط باید نارگیل را فراموش کنید.

آکای

آکای ​​به عنوان خمیر یا آب میوه منجمد فروخته می شود. همچنین یکی از مواد تشکیل دهنده نوشیدنی ها، اسموتی ها و غذاها است. در طول ده سال گذشته تبلیغات جعلی بازاریابی آن را به عنوان یک مکمل غذایی جادویی بسیار محبوب کرده است.

آیا می دانستید که آکای فواید سلامتی شگفت انگیزی دارد؟ می تواند دیابت و سایر بیماری های مزمن را معکوس کند. اگر به طور منظم بخورید، اندازه آلت تناسلی شما را افزایش می دهد و قدرت جنسی شما را افزایش می دهد. همچنین باعث کاهش وزن می شود (اما بدون تعصب جنسیتی).

ممکن است بگویید چیزهای معجزه آسایی، با این تفاوت که هیچ مطالعه مستقل علمی و کنترل شده ای وجود ندارد که مزایای سلامتی شگفت انگیزی را که از مصرف آکای به دست خواهید آورد، اثبات کند. تا آنجا که من می توانم بگویم، açaí هرگز توسط هیچ آزمایشگاه یا موسسه تحقیقاتی معتبری در هیچ کجای جهان ارزیابی نشده است.

با این حال، همه چیز بد نیست. پوست و پالپ میوه آکای حاوی بیش از 52 درصد کربوهیدرات است، اگرچه بیشتر آن فیبر رژیمی و مقدار کمی از آن شکر است. آکای ​​همچنین حاوی بسیاری از پلی فنول ها، آنتی اکسیدان های موجود در گیاهان است.

مشکل میوه آکای این است که 32.5 گرم از 100 گرم از چربی تشکیل شده است. بنابراین، اگر تبلیغات نادرست آشکارا برای شما کافی نیست، فقط به محتوای چربی به ظاهر سفارشی فکر کنید که برای مسدود کردن مجدد گیرنده‌های سلول‌های عضلانی شما طراحی شده است!

میوه کریستالیزه (میوه شیرین یا گلاسه)

میوه های کریستالیزه… با نام مستعار میوه های آب نباتی یا گلاسه… تکه های کوچکی از میوه یا پوست درخت هستند که با استفاده از شکر نگهداری شده اند. میوه با شربت شکر آغشته می شود و پس از اشباع شدن شکر از رشد میکروارگانیسم هایی که میوه را خراب می کنند جلوگیری می کند.

میوه های متبلور می توانند شامل خرما، گیلاس، آناناس، زنجبیل و شاه بلوط (گلاسه مارون) و همچنین پوست پرتقال و لیمو باشند. مانند طاعون بپرهیزید – به دلایلی که نیازی به بیان آنها نیست.

میوه خشک شده

میوه خشک میوه تازه ای است که بیشتر آب از آن خارج شده است.

بیشتر ارزش غذایی میوه تازه حفظ می شود، اما میوه خشک طعم شیرین تری دارد و ماندگاری بسیار بیشتری دارد.

میوه ها را می توان به دو روش خشک کرد. روش سنتی یا در زیر نور خورشید یا در تونل های باد گرم ویژه است.

راه دوم این است که میوه را با یک شیرین کننده (مانند شربت ساکارز) قبل از خشک کردن دم کنید، روشی که برای خشک کردن میوه هایی مانند زغال اخته، زغال اخته، گیلاس، توت فرنگی و انبه استفاده می شود. توجه داشته باشید که برخی از محصولاتی که به عنوان میوه خشک فروخته می شوند (مثلا پاپایا و آناناس) در واقع میوه های شیرین هستند.

محتوای مواد مغذی خاص میوه های خشک مختلف منعکس کننده مواد مغذی موجود در میوه اصلی است. میوه هایی که به روش سنتی خشک می شوند تقریباً همان مواد مغذی را با میوه های اصلی تازه خود دارند. میوه هایی که قبل از خشک شدن با شکر دم کرده اند، به طور طبیعی حاوی قند بسیار بیشتری نسبت به حالت تازه هستند.

خشک کردن، طبق تعریف، بیشتر آب را که قندهای طبیعی میوه را غلیظ می کند، از بین می برد. برای به دست آوردن کل قند و انرژی، مقدار میوه خشکی که باید بخورید باید فقط حدود 1/3 مقدار میوه تازه ای باشد که می خورید.

آلو، خرمای خشک، انجیر، زردآلو، هلو، سیب و گلابی در مواقعی که احساس خستگی می‌کنید انرژی می‌دهند و میان‌وعده‌های عالی درست می‌کنند، مشروط بر اینکه به روش سنتی خشک شده باشند و در شیرین‌کننده دم کرده باشند.

اما به یاد داشته باشید که آب (به طور متوسط ​​دو سوم یک میوه) از بین رفته است، بنابراین مراقب میزان خوردن خود باشید.

میوه های کنسرو شده (کنسرو شده).

در تئوری، محتوای غذایی میوه های کنسرو شده باید کمی متفاوت از میوه های تازه باشد.

با این حال، کنسرو کردن معمولاً شامل نوعی پخت و پز به عنوان بخشی از فرآیند است که می تواند بر ارزش غذایی تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، ویتامین C در اثر گرما از بین می رود و بنابراین میوه های تازه حاوی ویتامین C بیشتری نسبت به میوه های کنسرو شده هستند.

برخی از میوه های کنسرو شده فیبر کمتری نسبت به غذاهای طبیعی دارند. این به این دلیل است که اغلب هنگام کنسرو کردن میوه، پوست آن جدا می شود.

با این حال، در تئوری، میوه‌های موجود در قوطی‌های حلبی نباید برای بیماران دیابتی که از طریق رژیم غذایی دیابت خود را شکست می‌دهند، مشکل ایجاد کند. مشکل این است که تولیدکنندگان اغلب در حین کنسرو کردن شکر اضافه می کنند.

بنابراین باید برچسب ها را با دقت بخوانید.

گریپ فروت و سایر مرکبات

همه مرکبات خواص مشابهی دارند و منبعی غنی از ویتامین ها (به ویژه ویتامین های B و C)، مواد معدنی (به ویژه پتاسیم) و فیبر غذایی (که 65 تا 70 درصد آن پکتین است) هستند.

آنها همچنین حاوی مواد شیمیایی گیاهی (ترکیبات فعال بیولوژیکی و غیر مغذی) هستند که می توانند به کاهش خطر ابتلا به بسیاری از بیماری های مزمن که برای دیابتی های مبتلا به سندرم متابولیک – بیماری قلبی عروقی، بیماری قلبی، فشار خون بالا، سکته مغزی، سرطان و کم خونی اهمیت حیاتی دارند، کمک کند.

مرکبات فاقد چربی، سدیم و کلسترول هستند. تعداد کالری ها کم است بنابراین می توانند برای کاهش وزن مفید باشند. مرکبات همچنین مقدار زیادی فیبر دارند.

این میوه ها حاوی کربوهیدرات های ساده (فروکتوز، گلوکز و ساکارز) و اسید سیتریک هستند. با این حال، همه آنها GI پایینی دارند (کمتر از 55) – هر چه طعم تندتر باشد، GI پایین تر است – و بنابراین بیماران دیابتی می توانند آنها را در حد اعتدال مصرف کنند.

با این حال همه مرکبات کاملاً مفید نیستند، به خصوص اگر از داروهای خاصی استفاده می کنید.

به عنوان مثال، گریپ فروت، طبق آزمایشات بالینی در آزمایشگاه های معتبر، آنزیم هایی را که چندین دارو را در روده شما متابولیزه می کنند، مهار می کند. این باعث افزایش غلظت این داروها در خون شما به سطوحی می شود که می تواند سمی باشد. اثرات 24 ساعت یا بیشتر باقی می ماند.

این داروها شامل داروهای کاهش دهنده کلسترول مانند آتورواستاتین (Lipitor)، سیمواستاتین (Zocor) و لوواستاتین (Mevacor) و برای کنترل فشار خون مانند آملودیپین (Norvasc)، نیفدیپین (Adalat، Procardia) و وراپامیل (Isoptin، Calan) هستند. .

گریپ فروت همچنین از عملکرد آنتی هیستامین ها و برخی داروهای روانپزشکی مانند دیازپام (والیوم) جلوگیری می کند.

از آنجایی که برای کنترل سطح کلسترولم استاتین مصرف می کنم، هرگز گریپ فروت را لمس نمی کنم.

من می دانم که دانشمندان پزشکی در حال حاضر در تلاش هستند تا دریابند که آیا سایر مرکبات مانند پرتقال اثرات مشابهی دارند یا خیر اما هنوز به پاسخ های قطعی نرسیده اند. بنابراین من به ندرت پرتقال یا سایر مرکبات را با وجود ریزمغذی های موجود در آنها می خورم.

من به شما توصیه می کنم تا زمانی که تأثیر سایر مرکبات بر متابولیسم داروهای حیاتی به درستی ارزیابی نشده است، همین کار را انجام دهید.

خلاصه

میوه برای شما خوب است.

با این حال، باید از:

  • خرمای شکم پر و لعاب دار

  • میوه های کریستالیزه (میوه های شیرین یا گلاسه)

  • میوه خشکی که قبل از خشک شدن با شکر دم کرده باشد

  • آلو (به جز ملین)

  • میوه های کنسرو شده (کنسرو شده) حاوی شکر اضافه شده

  • گریپ فروت چون با متابولیسم داروهای حیاتی تداخل دارد

تا زمانی که اثرات آنها بر متابولیسم داروهای حیاتی به طور علمی مورد ارزیابی قرار نگرفته باشد، باید با احتیاط کامل با سایر مرکبات رفتار کنید.

علاوه بر این، شما باید مقدار بسیار کمی از موارد زیر را بخورید:

  • خرما (شکر 60%)

  • انجیر (شکر 48%)

  • آلو

  • نارگیل (چربی 33.5%)

  • آکای ​​(چربی 32.5%)