کمکهای اولیه فوری برای سندرم دامپینگ بای پس معده

برای بیماران با عمل جراحی کاهش وزن بای پس معده ، یک دوره تخلیه یا تخلیه سریع معده از نظر جسمی چشمگیر و مخرب است. قبل از عمل جراحی ، به بیماران دستور داده می شود که از کربوهیدراتهای فرآوری شده شیرین ، غذاهای سرخ شده چرب و همه کربوهیدراتهای فرآوری شده ساده اجتناب کنند تا از سندرم دامپینگ جلوگیری شود. برخی از بیماران مبتلا به عدم تحمل لاکتوز با عمل جراحی کاهش وزن (WLS) پس از خوردن غذای حاوی لاکتوز ، قند لبنی را رها می کنند. در حالی که اکثر بیماران از دستورالعمل های رژیم غذایی پیروی می کنند ، اجتناب ناپذیر است که در مرحله ای دچار سندرم دامپینگ شوند.

سندرم دامپینگ معده زمانی اتفاق می افتد که جویدن غذا و قسمتی از هضم آن به سرعت از معده خارج شده و وارد روده کوچک می شود. این امر باعث می شود پانکراس مقادیر بیش از حد انسولین را در جریان خون آزاد کند و علائم هیپوگلیسمی ظاهر شود. سندرم دامپینگ اغلب با جراحی سوء جذب معده ، به ویژه جراحی بای پس معده همراه است. علائم سندرم دامپینگ بلافاصله پس از خوردن غذا یا ظرف سه ساعت پس از غذا ظاهر می شود. هر فرد در پاسخ به تخلیه معده منحصر به فرد است ، با این حال ، علائم رایج ممکن است شامل تهوع ، استفراغ ، نفخ ، گرفتگی ، اسهال ، تعریق شدید به دنبال لرز ، سرگیجه و خستگی باشد. هنگامی که سطح انسولین به حالت عادی باز می گردد علائم کاهش می یابد.

  • ایجاد راحتی جسمانی: در شروع قسمت دامپینگ ، بیمار ممکن است ابتدا متوجه احساس عدم تمرکز یا گیجی شود. این نشان می دهد که بدن شروع به هراس از افزایش سیل انسولین در جریان خون می کند. کسی که در گذشته از دامپینگ رنج می برد احتمالاً با آگاهی از شروع سندرم دامپینگ احساس ناامیدی می کند. تأمین آسایش جسمانی در این زمان اولین پاسخ به یک قسمت دامپینگ است. تلاش برای توقف یا توقف قسمت دامپینگ بی نتیجه است. بسیاری از بیماران مبتلا به بای پس معده که با دامپینگ آشنا هستند ترجیح می دهند با یافتن مکانی خنک برای دراز کشیدن خود را از دیگران جدا کنند. علائم ممکن است شامل استفراغ یا اسهال باشد ، بنابراین بیماران باید یک محل استراحت در نزدیکی حمام پیدا کنند. بسیاری از آنها یک دوره کوتاه عرق شدید و به دنبال آن یک دوره طولانی تر لرز را تجربه خواهند کرد: تهیه یک پتو برای تسکین لرز مفید است. بیمار در صورت نیاز پتو را بر می دارد ، مراقب نباید سعی کند بیمار را بپوشاند مگر اینکه از او خواسته شود. بیمار ممکن است علائم اختلال حسی را تجربه کند ، از جمله حساسیت شدید و غیر طبیعی به نور ، صدا و لمس. اینها علائم گذرا هستند و بسیاری از بیماران با خاموش شدن چراغ ها و استراحت در محیطی با سر و صدای کم ، تسکین می یابند. بسیاری از بیماران می گویند ترجیح می دهند به دلیل حساسیت شدید به لمس در حین رویداد دامپینگ ، با لمس مراقب خود آرام نشوند.
  • هیدراتاسیون و الکترولیت ها: بیماران مبتلا به بای پس معده که از سندرم دامپینگ رنج می برند ممکن است کمی قبل از قسمت دامپینگ دچار کم آبی بدن شده باشند. مهم است که بدن را با نوشیدن آب در دمای اتاق یا نوشیدنی های ورزشی غنی شده با الکترولیت به حالت هیدراته برگردانید. برای اصلاح عدم تعادل انسولین ، بیماران باید از مصرف نوشیدنی های شیرین یا آب میوه خودداری کنند. بدن در حال حاضر نسبت به افزایش انسولین در حالت واکنشی و اصلاحی قرار دارد و تلاش برای تسریع روند اصلاح به ندرت موفقیت آمیز است.
  • به دنبال مراقبت های اورژانسی باشید: هنگامی که علائم سندرم دامپینگ به مدت طولانی ادامه می یابد ، بیماران باید به دنبال مراقبت فوری پزشکی باشند. در صورت از دست دادن هوشیاری بیمار ، فوراً به دنبال کمک پزشکی فوری باشید و جزئیاتی از جمله اقدامات مربوط به چاقی ، سابقه دیابت یا هیپوگلیسمی و گزارش پیش از دامپینگ مصرف غذا را در اختیار بیمار قرار دهید.

همه بیماران مبتلا به جراحی کاهش وزن دچار سندرم دامپینگ نمی شوند. اغلب در بیماران با روشهای سوء جذب ، به ویژه بای پس معده ، رخ می دهد. بیماران مبتلا به نوار معده قابل تنظیم (کمربند) و آستین معده به سندرم دامپینگ مبتلا نیستند. پس از یک قسمت دامپینگ ، بیماران باید با مرکز چاقی خود مشورت کنند تا علت حادثه مشخص شود و برنامه ای برای اجتناب از قسمت های بعدی تهیه کنند.

دیدگاهتان را بنویسید