گرمای تابستان در تهران و تخلیه نیمی از جمعیت!


زمانی در تهران بود که نیمی از جمعیت به دلیل گرمای هوا در تابستان پایتخت را ترک کردند و تهران رسما تخلیه شد. آن دوره دور از دسترس نبود و دوره قاجار بود و گویا پرواز تهران به یک امر تکراری و عادی تبدیل شد.

مری ولف شیل، همسر نخست وزیر بریتانیا، در خرداد 1229 در خاطرات خود از اوایل دوران ناصری می نویسد: «اگرچه تهران 3000 پا بالاتر از سطح دریا است، اشعه خورشید برای فرار از آن گرمای کافی تولید می کند». تا ماه آینده، تقریبا نیمی از جمعیت تهران برای جلوگیری از شرایط بد جوی تهران به کوهپایه‌ها مهاجرت خواهند کرد، زیرا پایتخت کشور در این فصل غیرقابل سکونت می‌شود.

جالب اینجاست که ماجرای تخلیه تهران در سفرنامه ها و خاطرات دیگر مربوط به تمام دوره قاجار آمده است و به عنوان مثال «مادام کارلا سرنا» جهانگرد ایتالیایی در سال 1256 میلادی در سفرنامه خود می نویسد: «شهر تهران است. واقع در وسط دشتی بایر و بدون سایه. چنار توریستی ایتالیایی دلا واله [در دوره صفویه] او اشاره می کند که آنها مدت هاست ناپدید شده اند. جمعیت فعلی تهران در تابستان حدود هشتاد هزار نفر و در زمستان دویست هزار نفر است. با این حال، این تخمین دقیقی نیست و در این موارد، مانند سایر نقاط شرق، دستیابی به اطلاعات دقیق دشوار است.»

او البته زیبایی مناظر و کوه های اطراف تهران را نیز ستود و نوشت: تهران یکی از زیباترین شهرهای ایران است، مساجد، حمام، میدان، کاروانسرا و بازار دارد. چشم انداز تهران وسیع است. رشته کوه البرز، دماوند با قله هایی که بر آن مسلط است، مناطق باشکوهی با شعاع بسیار وسیع در اطراف شهر ایجاد کرده است.